PROGRAM WYCHOWAWCZY

Szkoły Podstawowej nr 112

Przymierza Rodzin im. Jana Pawła II

Szkoła Przymierza Rodzin im. Jana Pawła II ma charakter katolicki. W pracy wychowawczej wykorzystuje założenia i doświadczenia Stowarzyszenia Przymierze Rodzin, które jej patronuje.

Powołując się na „Deklarację o wychowaniu chrześcijańskim” (według dokumentów Soboru Watykańskiego II) Szkoła opiera swój program na twierdzeniu, iż „wychowanie zdąża nie tylko do pełnego rozwoju osoby ludzkiej(…), lecz ma na względzie przede wszystkim to, aby ochrzczeni, wprowadzani stopniowo w tajemnicę zbawienia, stawali się z każdym dniem coraz bardziej świadomi otrzymanego daru wiary”. Jak czytamy dalej w dokumentach Kościoła „właściwością (szkoły katolickiej – dop. własny) jest to, że stwarza w społeczności szkolnej atmosferę przesiąkniętą ewangelicznym duchem wolności i miłości, dopomaga młodzieży, aby w rozwijaniu własnej osobowości wzrastała zarazem wedle nowego stworzenia, którym się stała przez chrzest, a całą ludzką kulturę porządkuje ostatecznie zgodnie z orędziem zbawienia tak, aby poznanie, które wychowankowie stopniowo zdobywają odnośnie świata, życia i człowieka, było oświetlone wiarą”.

Istotnym założeniem programu wychowawczego jest ścisła współpraca Szkoły i rodziców, którzy to przecież jako pierwsi przekazują swoim dzieciom najważniejsze wartości życia ludzkiego. Podejmowanie trudu wychowania razem z rodzicami oraz jednoczesnych wspólnych działań jest niezmiernie ważne ze względu na dobro dzieci – naszych uczniów.

Zadania, jakie stawia sobie Szkoła, są jednocześnie wielkim wyzwaniem dla nauczycieli i wychowawców. Wymagają one nie tylko pełnego zaangażowania, solidności w wykonaniu swoich obowiązków, pracy nad sobą, ale także uczynieniem daru z samego siebie.

1. Stworzenie atmosfery „ewangelicznego ducha miłości i wolności”.
2. Umożliwienie pełnego rozwoju Osoby ludzkiej w wymiarze życia duchowego, społecznego, intelektualnego i fizycznego.
3. Podejmowanie współpracy z rodzicami na płaszczyźnie dydaktycznej i wychowawczej.

Ad. 1    Stworzenie atmosfery „ewangelicznego ducha miłości i wolności”.

1. uczestniczenie w Eucharystii,
2. przyjmowanie Sakramentów Świętych,
3. wspólna modlitwa codzienna,
4. nauka religii i zgłębianie prawd wiary,
5. życie zgodne z rokiem liturgicznym Kościoła.

Wspólnotę szkolną tworzą pracownicy Szkoły, nauczyciele, wychowawcy, uczniowie i rodzice. Budowanie wspólnoty wymaga stałego wysiłku każdej osoby. Rzeczywistym wymiarem „ducha miłości” jest postawa otwarcia się na drugiego człowieka (zarówno w relacjach nauczyciel-uczeń, jak również rodzic-nauczyciel i uczeń-uczeń). Wychowanie w duchu wolności ewangelicznej oznacza pokazywanie uczniom takiego korzystania z własnej wolności, aby potrafili odróżnić dobro od zła i aby zawsze mieli na względzie skutek swojego działania, jakim powinno być DOBRO MORALNE.

Ad.2.    Umożliwienie pełnego rozwoju Osoby ludzkiej:

1. w wymiarze życia duchowego
1. przekazywanie zasad wiary katolickiej,
2. pomoc w odkrywaniu przez uczniów fundamentalnych wartości życia ludzkiego,
3. wyrabianie umiejętności oceny własnych zachowań,
4. wychowywanie w duchu poszanowania godności każdego człowieka, jego pracy,
5. kształtowanie właściwego stosunku do dóbr materialnych.
Ważne jest zwrócenie uwagi na promowanie pewnych cech osobowości takich jak:
1. siła charakteru, hart ducha i odwaga,
2. pracowitość, rzetelność, wytrwałość,
3. szczerość i prawdomówność,
4. gotowość do pracy nad sobą.
2. w wymiarze życia społecznego:
1. wychowanie w duchu troski i bezinteresownej służby wobec drugiego człowieka
2. uwrażliwienie na potrzeby innych ludzi (działania na rzecz innych),
3. kształtowanie poczucia odpowiedzialności za klasę, Szkołę, naród,
4. budowanie wspólnotowego charakteru klasy, relacji opartych na zasadzie wzajemnego zaufania,
5. kształtowanie postaw patriotycznych i obywatelskich (przekazywanie
6. wiedzy dotyczącej historii i dziedzictwa kulturowego naszego narodu),
7. podejmowanie aktywnych działań na rzecz dobra wspólnego.  
3. w wymiarze rozwoju intelektualnego:
1. pobudzanie właściwej motywacji do nauki (rozwój własnych możliwości i zdolności, a nie przewyższanie w sukcesach innych,
2. rozwijanie umiejętności przyswajania wiedzy, a także samodzielnego poszukiwania informacji o świecie,
3. kształtowanie zdolności myślenia refleksyjnego,
4. pobudzanie do krytycznej oceny rzeczywistości, tego co niesie ze sobą świat współczesny i kultura masowa,
5. inspirowanie do pracy nad sobą  (ćwiczenie pamięci,  poszerzanie swoich zainteresowań, przezwyciężanie lenistwa myślowego),
4. w wymiarze rozwoju fizycznego
1. wychowanie do aktywnego stylu życia,
2. doskonalenie aktywności fizycznej,
3. przełamywanie własnych słabości,
4. wyrabianie poczucia odpowiedzialności za swoje zdrowie,
5. kształtowanie ducha zdrowej rywalizacji (umiejętności wygrywania, przegrywania, pogodzenia się z porażką),

ad. 3  Współpraca z rodzicami:

„Rodzina jest pierwszą i podstawową szkołą uspołecznienia: w niej jako we wspólnocie miłości, uczynienie z siebie daru jest prawem nadającym kierunek i warunkującym wzrost” - (Ojciec Święty Jan Paweł II Adhortacja  „...Familiaris consortio”). Powyższe słowa oddają znaczenie i rolę, jaką w wychowaniu dziecka odgrywa rodzina. Szkoła ma znaczenie drugoplanowe: kontynuuje zaczętą przez rodziców pracę oraz wspiera ich w działaniach wychowawczych. Dlatego też Szkoła Przymierza Rodzin przywiązuje do współpracy z rodzicami tak wielką wagę. Współpraca ta opiera się na wzajemnym zaufaniu i dotyczy każdego aspektu rozwoju dziecka.